Balkan-Handball.com

„GDE SU I ŠTA RADE?“: Rone, vole kameru i uglavnom žele da budu treneri!

I poslednji zlatni dečko hrvatskog rukometa, Blaženko Lacković, završio je profesionalnu igračku karijeru, uz ambiciju da nastavi trenersku koju je započeo kao deo stručnog štaba drugoligaša iz Hamburga.  Tako je od najstarijeg Vlade Šole iz generacije 1968 do najmlađeg Drage Vukovića rođenog 1983, pala klapa na najuspešniju generaciju hrvatskog rukometa koja je donela dve zlatne medalje od tri koliko ih najuspešnija rukometna nacija sa ovih prostora ima.

Da li je neko mogao da poveruje da će i 16 godina posle atinskog finala Hrvatska čekati na novi trofej? Puno je medalja osvojeno, finalnih utakmica izgubljeno, dva puta je Zagreb gostio borbu za pehar, Hrvatska je ostala u vrhu svetskog rukometa, ali su najviše mesto na postolju osvajali neki drugi, uglavnom Francuzi, Danci, Španci.

Gde su i šta rade momci koji su Hrvatskoj doneli poslednju zlatnu medalju predvođeni Linom Červarom?

Samo jedan je bio blizu da postigne ono što je njegov učitelj uspeo. Slavko Goluža je vodio reprezentaciju Hrvatske od 2010. do 2015. godine, osvojivši čak tri bronzane medalje. Do finala, sadašnji trener slovačkog Tatrana, nije stigao.

Većina od 14 zlatnih momaka uglavnom se oprobali u trenerskim vodama, sa više ili manje uspeha. Pored Goluže, najveći trenerski uspeh ima Davor Dominiković. Nekada defanzivni specijalista stigao je sa juniorskom generacijom 1998 do srebrne medalje na SP 2019.

Vlado Šola se posle trenerskog početka u Kataru i uloge stručnog konsultanta na BeiN Sport, vratio kući gde je radio u Dubravi, a sada radi u kineskom regionalnom eksperimentu zvanom Beijing University.

I njegov kolega sa gola, Valter Matošević, zadužio je pištaljku, pa je tako trenutno na klupi riječkog Zameta svog matičnog kluba, dok se Venio Losert posvetio radu sa golmanima, za koje je bio zadužen u reprezentaciji Hrvatske i Vespremu.

Petar Metličić i Drago Vuković prošle zime oprobali su se u ulozi TV voditelja na RTL-u tokom EURO 2020 gde su uspešno zamenili par Šprem – Džomba. Splitski deo generacije gravitira ka trenerskom radu u akademiji Balić-Metličić, na čelu sa Ivanom Balićem, koji je kratko trajao kao vođa rada svih reprezentativnih selekcija u hrvatskom rukometu u vreme mandata Željka Babića.

Igor Vori se nije oprobao u ulozi trenera. Umesto toga, jedan od najboljih pivota svih vremena bavi se operativnim stvarima u ulozi sportskog direktora reprezentativnih selekcija kao jedan od najbližih saradnika Line Červara.

Krila su daleko od trenerske klupe. Čuveni Mirza Džomba je zadržao osmeh, ali kao čelnik okružnog rukometnog saveza, veoma dobar na TV ekranu tokom velikih takmičenja. Goran Šprem se bacio u biznis vezan za sportski turizam, a njegov kolega sa levog krila Nikša Kaleb, pored briljantnog pera u kolumnama i aktiviranja kroz veteranski rukomet, zaronio je ispod površine Jadrana, tamo gde mnogi ne bi smeli, baš onako kako je radio i kao igrač. Vedran Zrnić se bacio na menadžerski posao u hrvatskom vicešampionu Nexe-u posle završetka karijere u slavonskom rukometnom gigantu.

I tako, do nove priče, i novih zlatnih momaka. Put koji se jednom prođe do Olimpa, retko ko ponovi u „novom životu“ posle rukometne karijere. Nikada, međutim, ne smete reći – nikad.

Ostavi komentar

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *